...... دارم به آهنگی از Gipsy king گوش می دم

http://www.youtube.com/watch?v=zE2R8iASM_o&feature=player_embedded

..... احساس یه مزرعه ی گندم بارون خورده رو دارم که کوه های سنگی احاطش کردن ....  باد می آد.. سردم می شه .... سرم رو خم می کنم بین برگهام ..... باید منتظر باشم ... فردا که خورشید در بیاد...همینکه یه خورده گرمم بشه ...میان برای چیدنم .... دوباره یه بوته می مونه بدون سر... بدون هیچ خاطره ای از گذشته ... و شاید امیدوار به بهاری که دوباره سبز بشه ....

.... شب های زمستان یادت هست که با چه ولعی انار را آب لمبو می کردیم ... یادت هست که گاهی انار می ترکید و لباسمان را رنگی می کرد.....

این روزها دلم دارد بدجوری آب لمبو می شود....  فرصتی بده ..... دوستت دارم.... بگذار لااقل کارت پستالی را که برایت خریده ام را نشانت بدهم .... زیر باران ساعتها گشتم تا توانستم چیزی هرچند ناچیز را .....برایت پیدا کنم ... لای لباسهایم پیچیدم تا نشکند این کارت پستالم ... تا نشکند این دلم ... ای کاش می پیچیدم این دلم را لای لباسهایت .... بدجور دارد ترک می خورد این دلم از ندیدنت ... از ندیدنت کارت پستالها هم دارند کم کم ترک می خورند... بگذار چمدانم را باز کنم....

...دلت می آید که خسته دوباره برگردم .....

.... بغضم هم دارد ترک می خورد از ندیدنت... آخ باید مواظب باشم..... کارت پستالهایت خیس نشود....

زندگی شیرین است ..

......مثل سیبی که دستان هوس .. مغموم است....

                                                 در دو راهی رفتن یا رسیدن تا بلوغ ....

 دارد کم کم خیس می شود احساس خشکیده ام.... بسان گلبرگی خشک در آب زلال چشمه ..... آرام آرام شاخه های چشمم سر فرود می آورند از بار سنگین بارانی که چند دقیقه ای است باریدن گرفته است... شاید که بروبد... شاید که بشوید ... شاید که ببرد با خود این سنگ بزرگ و غلطان بغض...... که راه گلویم را بند آورده است و نمی دانم از کجا آمده است....

امشب خیلی حال کردم با این کلیپ استاد شاملو (عشق عمومی) ...گفتم شما هم شریک باشین در این حال خوش من...

http://www.youtube.com/watch?v=fbgSsNvUpvE&feature=share

دیگر انگار نوشتنمان نمی آید.. یادش بخیر که گاهی ساعتها دراز می کشیدم در وان پر از احساس و آرام آرام برای خودم شعر می خواندم و حسابی پاک می شدم از هر کدورت و گره... امروز ... با سری شکسته ...خورده به سنگ های تیز و نخراشیده ایام....گاهی با آستینم ...نمی گذارم خون جلوی چشمانم را بگیرد... و باز می خندم مثل گذشته ... مثل تابلوی نقاشی زشتی که سالهاست می خندد.... شاید هم مترسکی که دیگر هیچ کلاغی حتی برایش تره هم خورد نمی کند ....

.... روز زن بهانه ای بود...روز مرد بهانه ای بود.... تولدت ..تولدم .... بهانه ای بودند برای عطرآگین شدن فضای خالی بین من و تو....

و امروز...

همه زیبایی های امروزم را ...همه داشته های امروزم را ..... به روزگار ربا خوار فروخته ام .. به امید فردا....

(( پیشاپیش روزت مبارک))

....مهربانم قلم در دست می گیری و مهربانی را نقاشی می کنی.... همه جای این قاب خالی زندگی ام پر شده است از رنگ زیبای صورتی محبت هایت.. دورم از تو.... دوری از من ..اما صدایت را که می شنوم.... رنگی می شود تمام خیالهای سیاه و سفیدی که بی تو برای خودم آرام آرام بافته ام .... می بینی .. منی که حتی بلد نبودم چند تا کوک ساده بزنم به دمپای شلوارم ....بی تو دارم می بافم آینده پاره پاره شده ام را ... 

با سلام خدمت همه دوستان...

خلاصه با توجه به مشکلات موجود.... از این پس اگر دلمان تنگ شد... اینجا می نویسم....